Η φωνή είναι ένα εργαλείο
για την καλλιέργεια της ευαισθησίας και
της ενσυνείδησης

Γιάννης Ψαλλιδάκος

Καθηγητής φωνητικής και ορθοφωνίας (Τίτλος RNCP bac+3 επίπεδο 2)
Μέλος της Γαλλικής Ένωσης Καθηγητών Τραγουδιού (AFPC).

Μουσικοθεραπευτής – Πιστοποιημένη εκπαίδευση από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών «Μουσικοθεραπεία: θεωρία, πρακτικές εφαρμογές και εμπειρίες».

Formé au « Musicodrame Analytique », une méthode de thérapie analytique à médiation artistique qui combine la musicothérapie active et réceptive, par Xanthoula Dacovanou.

Coach de respiration – breathing instructor de la méthode Buteyko.

Η εκπαίδευσή μου στο NLP (νευρογλωσσικός προγραμματισμός) στο Paul Pyronnet Institute μου προσέφερε αποτελεσματικά εργαλεία για να υποστηρίξω καλύτερα τους μαθητές μου.

Η παιδαγωγική μου προσέγγιση τρέφεται από την εκπαίδευσή μου στο “Chant Voix & Corps” της Emmanuelle Trinquesse, καθώς και από τις σπουδές μου με τους Daïnouri Choque, Johanni Curtet, Anna-Maria Hefele, Iégor Reznikoff, Ken Bozeman, Chedley Balantyne, Ian Howell, Jean -Blaise Roch , Robert Sussuma, Gael Aubrit, David Eskenazy, Allan Wright…

Η μικρή μου ιστορία...

Γεννήθηκα στην Αθήνα μια ανοιξιάτικη μέρα, δεύτερο παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Η μητέρα μου, καθηγήτρια ιστορίας, ο πατέρας μου γιατρός, ήταν οι πρώτες μου εμπνεύσεις στη ζωή.

Από τις πρώτες μου αναμνήσεις, ονειρευόμουν να γίνω γιατρός. ο καλύτερος γιατρός στον κόσμο, προφανώς σαν τον πατέρα μου 🙂
Τον έβλεπα συχνά να φροντίζει τους ανθρώπους και να τους χαρίζει ένα όμορφο χαμόγελο ανακούφισης. Ναι, θυμάμαι ακόμα το αληθινό αυτό χαμόγελο κάθε φορά που ο πατέρας μου με έπαιρνε μαζί του στο νοσοκομείο όπου εργαζόταν. Τα βράδια και όταν ο πατέρας μου γύριζε από το ιατρείο του στο σπίτι, περνούσα ώρες και ώρες μαζί του ακούγοντας τις ιστορίες και τις εμπειρίες του με τους ασθενείς του. Ήμουν τόσο παθιασμένος με τον κόσμο αυτόν που άφησα στην άκρη μυθιστορήματα, κόμικς και σχολικά βιβλία για να εμβαθύνω στα αγαπημένα μου δώρα: τα βιβλία μου για την ανθρώπινη ανατομία. Τι ευτυχία, η χαρτογράφηση αυτή της εξαιρετικής λειτουργίας του σώματος αλλά και όλα αυτά τα φανταστικά και πολύχρωμα σχέδια!

Ναι, ζωγράφιζα. Ζωγράφιζα κάθε μέρα. Οι σουρεαλιστικές συνθέσεις μου, πάντα αυθόρμητες και εμπνευσμένες από τη στιγμή, έρχονταν συχνά ως σωσίβιο να με βοηθήσουν να ξεπεράσω τους πόνους και τα σκληρά χτυπήματα της ζωής. Όταν χρειαζόμουν να βρω τον εαυτό μου, απομονωνόμουν από τον κόσμο, μουρμούριζα αυτοσχέδιες μελωδίες πίσω από τα χείλη και ζωγράφιζα. «Απομονωνόμουν» τόσο συχνά που έγινα ειδικός στο θέμα. Θα μπορούσα να απομονωθώ, να συγκεντρωθώ στη μέση ενός πλήθους, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής ή μπροστά στους μεγαλύτερους φόβους μου. Έμαθα λοιπόν να τραγουδάω σιωπηλά και να ζωγραφίζω με αόρατα φανταστικά μολύβια σε έναν τοίχο, στο σώμα μου, στις ακτίνες του ήλιου… Έμαθα να ΕΙΜΑΙ αόρατος.

Κάπως έτσι ζωγράφιζα μερικές φορές στην τάξη μου ή στην τάξη της μητέρας μου. Ναι, η μητέρα μου με πήγαινε κατά καιρούς στο σχολείο όπου δίδασκε αρχαία ελληνικά και ιστορία. Το πάθος μου για την ετυμολογία και ακόμη περισσότερο για την παιδαγωγική τέχνη πρέπει να έχει καλλιεργηθεί σε αυτές τις στιγμές. Η μητέρα μου είχε έναν ακόμη ρόλο στο σχολείο της: ήταν ο μαέστρος της χορωδίας. Το πάθος της για το τραγούδι και η αγάπη της για τους μαθητές της φαινόταν ακόμα και από την τελευταία σειρά της μεγάλης αίθουσας δραστηριοτήτων του σχολείου της.
Η μάνα μου τραγουδούσε και τραγουδάει ακόμα με πάθος και καρδιά!

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στο σπίτι μας, κάτω από τη λεμονιά της αυλής μας, η μουσική και τα τραγούδια ανάμεσα σε φίλους, αδέρφια και ξαδέρφια πλέκονταν συνεχώς σε ένα μοναδικό κέντημα.
Και σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς… όχι, εγώ, δεν τραγουδούσα. Ή ακριβέστερα δεν τραγουδούσα μπροστά σε άλλους. Ήμουν παρών, άκουγα προσεκτικά τα τραγούδια και τα γέλια, είχα μάθει απέξω τους στίχους και τις μελωδίες δεκάδων ή και εκατοντάδων τραγουδιών… και όμως… όχι, δεν τραγουδούσα μπροστά σε άλλους. Κρατούσα τη φωνή μου μέσα μου σαν πολύτιμο μυστικό, σαν να την απειλούσε κάποιος κίνδυνος στην έξοδο των χειλιών μου.

Ακριβώς πάνω από την αυλή μας ήταν το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Ο παππούς μου ήταν μαέστρος φιλαρμονικής. Στις μεγάλες γιορτές του χρόνου ερχόταν η ορχήστρα του από την Κέρκυρα και του πρόσφερε μια μοναδική συναυλία ακριβώς έξω από τις πόρτες μας. Ήταν ένας άντρας με μεγάλη ορθοστασιά που κοίταζε βαθιά στα μάτια.
Πρέπει να ήμουν 12 όταν μια μέρα τον ρώτησα «παππού, είναι δύσκολο να μάθει κανείς βιολί;». και αμέσως μου απάντησε «αν σου αρέσει… θα είναι εύκολο». Έτσι σταμάτησα τα μαθήματα πιάνου που είχα ξεκινήσει σε ηλικία 5 ετών, τα μαθήματα φλογέρας και κιθάρας, για να ριχτώ ενθουσιασμένος στο βιολί.

Και το τραγούδι σε όλα αυτά;

Περιττό να πω ότι κάθε προσπάθειά μου να ενταχθώ σε παιδική χορωδία αποτύγχανε από τη γέννησή της. Θυμάμαι ακόμα τον απογοητευμένο και αποκρουστικό μορφασμό της καθηγήτριας μουσικής όταν χρειάστηκε ν’ανοίξει διάπλατα τ’αυτιά της για να ακούσει τελικά μόνο τον δειλό και φοβισμένο ψίθυρο μου.

Η δύναμη της μουσικής.

Τρία χρόνια αργότερα, ο παππούς μου, άφησε την τελευταία του πνοή μετά από έναν καρκίνο που κατέστρεψε τους πνεύμονές του. Την ημέρα της κηδείας του ήρθε ξανά η φιλαρμονική του, αλλά ο παππούς μου…δεν ήταν εκεί να τους ακούσει. Έξι άντρες πήραν το φέρετρο και το σώμα του παππού μου στους ώμους τους και βγήκαν στη μέση του δρόμου. Η οικογένειά του ήμασταν ακριβώς πίσω συνοδεύοντάς τον στο τελευταίο του ταξίδι.
Σε μια στιγμή, οι μουσικοί της φιλαρμονικής μπήκαν μπροστά. Τα στιβαρά βήματά τους σε ρυθμό αργό, σαν ο χρόνος πλέον να είχε παγώσει, άρχισαν πια να μας υποδεικνύουν την ατέλειωτη διαδρομή προς το νεκροταφείο. Λίγα λεπτά αργότερα, τα χάλκινα κύμβαλα ήχησαν το τέλος της σιωπής και ξαφνικά τρομπόνια, κόρνα, τρομπέτες και τούμπες άρχισαν να τραγουδούν. Το ρέκβιεμ αυτό μ’άρπαξε από τα σωθηκά μου, μου έσφιξε κόμπο στο λαιμό, με πλημμύρισε με μια πρωτόγνωρη δύναμη, σκληρή σαν βράχος ηφαιστιακός, ευαίσθητη κι εύθραστη σαν κυκλάμινο. Τη στιγμή αυτή τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Η μουσική ήταν εκεί, πιο δυνατή από οτιδήποτε, πιο παρούσα από ποτέ!
Την ίδια αυτή περίοδο, έχασα όλους τους εναπομείναντες παππούδες μου καθώς και φίλους (ναι, παιδιά της ηλικίας μου), και κάθε φορά η μουσική, η σιωπή και οι εγγενείς τους συγχορδίες, αντηχούσαν μέσα μου σαν ιερός ψαλμός στον καθεδρικό ναό του.

Ένα καταφύγιο.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που στάθηκα μπροστά στα μεγάλα ηχεία του στερεοφωνικού μου προσπαθώντας να εκφράσω τον πόνο μου. Ανέβασα την ένταση, κόλλησα το πρόσωπό μου ακριβώς μπροστά στα ηχεία… και τραγούδησα. Και όσο πιο δυνατά τραγουδούσα τόσο ανέβαζα την ένταση για να μην μπορεί κανείς ν’ακούσει τη φωνή μου, να δει τα συναισθήματά μου, να δει τα μυστικά μου μέσα από τις χαραμάδες και ρωγμές μου.

Πέρασαν χρόνια και το καταφύγιό μου στα ντεσιμπέλ των ηχείων μεταμορφώθηκε.
Το αγοράκι που ήμουν μεγάλωσε και αναζήτησε τον δρόμο του στην τέχνη και τις πολλαπλές εκφράσεις της. Και όσο έψαχνε, τόσο έβρισκε. Και όσο τολμούσε, τόσο μεγάλωνε.

Η πτήση.

Σπούδασα μουσική, κεραμική, land-art και σχέδιο, έγινα γραφίστας και φωτογράφος, σχεδίασα σπίτια ως αρχιτέκτονας σεβόμενος την ανθρώπινη φύση και το περιβάλλον της και κάποια στιγμή, εκεί στο τέλος σχεδόν των σπουδών μου στο πολυτεχνείο…, ο δρόμος μου μ’έβγαλε στη Γαλλία.
Η συνάντησή μου με τον πολιτισμό και τη γλώσσα αυτή, με εμπνευσμένους και υπέροχους ανθρώπους, μου πρόσφερε ένα τοπίο πραγματικά πλούσιο και μια μεγάλη επιλογή από πόρτες που όλο ανοίγαν. Κι όσο προχωρούσα τόσο ανακάλυπτα πρακτικές, έργα, απροσδόκητους θησαυρούς που μ’έτρεφαν μέρα με τη μέρα. Και τραγουδούσα ξανά και ξανά. Αναζήτησα τις καλύτερες σπουδές φωνητικής και ορθοφωνίας στη Γαλλία και ομολογώ ότι η σπουδή κι εμβάθυσνή μου σε αυτή την εξαιρετική τέχνη και επιστήμη της φωνής ήταν πάντα μια απόλαυση!

Χωρίς ορόσημα…

Αλλά όσο προχωρούσα…, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι… δεν θα μπορούσα ποτέ κάπου να φτάσω! Ο δρόμος μου ήταν ατελείωτος, γιατί πολύ απλά…δεν ανακοινώθηκε ποτέ ο προορισμός του.
Μέχρι τη μέρα που βρέθηκα στη μέση μιας ατέλειωτης “πεδιάδας”. Χωρίς ιχνηλατημένα μονοπάτια, χωρίς οδική σήμανση ή άλλα ορόσημα. Βρέθηκα μπροστά στον εαυτό μου.

Η ενδοσκόπηση και ο στόχος!

Ένιωσα λοιπόν υποχρεωμένος να απαντήσω σε αυτή τη δύσκολη, αλλά αναδυόμενη ερώτηση:

– …”Και τώρα πού πας; Ποιος είναι ο μεγάλος σου στόχος; Πού θέλεις να φτάσεις;”

… Έκλεισα τα μάτια μου.
Επιβράδυνα την αναπνοή μου.
Άνοιξα τ’αυτιά μου στις σιωπές μου…

Και σε μια στιγμή είπα δυνατά:

Θέλω να μεταδώσω το τραγούδι.
Θέλω να μοιραστώ με τον κόσμο αυτό που συνηχεί μέσα μου και με αγγίζει!
Θα βάλω τα δυνατά μου ώστε οι άνθρωποι να ανακαλύψουν την όμορφη και αυθεντική φωνή που κρύβουν μέσα τους.
«Όμορφο» γιατί είναι πάνω από όλα αυθεντικό!

,
– “Κι αν δεν δουλέψει το πλάνο αυτό;” αναφώνησε μια μικρή φωνή στο κεφάλι μου.

Αν δεν πετύχει, θα επιμείνω! Θα εστιάσω όλη μου την προσοχή, τον χρόνο και την ενέργειά μου, θα βρω τρόπους να το κάνω να πετύχει!

Αυτό ήταν. Κοίταξα στα μάτια τον στόχο μου… και έκανα το πρώτο μου αποφασιστικό βήμα. Την επόμενη μέρα, ανακοίνωσα το πρώτο μου εγαστήριο φωνητικής στη Γαλλία. .

Ένα όμορφο ταξίδι για μοίρασμα…

Από τότε δεν έχω σταματήσει. Εκπαιδεύομαι συνεχώς, οργανώνω εργαστήρια, δίνω μαθήματα και μεταδίδω ό,τι πιο πολύτιμο για μένα. Και χάρη στους μαθητές μου διδάσκω και… μαθαίνω! Κάθε φορά που κάνω ένα λάθος ή σκοντάφτω, κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να σηκωθώ ακόμα πιο δυνατός.

Ο δρόμος της φωνής είναι από μόνος του μια πρόσκληση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα και να χτίσουμε γέφυρες με τον κόσμο.

Το τραγούδι είναι σαν την αγάπη, για να ανθίζει πρέπει να μοιράζεται.

Οι σπουδές μου στο τραγούδι και τη φωνή (πρακτική/εκπαίδευση)

2022
« BUTEYKO CLINIC INSTRUCTOR »
με τον Patrick McKeown και το Beteyko Clinic International

2021
« Νευρογλωσσικός προγραμματισμός »
με το Paul Pyronnet Institut

2020…
« ACOUSTIC VOCAL PEDAGOGY – Online course – Foundamentals, theory and application »
με τους Ken Bozeman,Ian Howell,Chadley Ballantyne, Bodo Maass / στο New England Conservatory
“MASTERING THE MIX” με τον Robert Sussuma
“BREATH WORK FUNDAMENTALS” με τον Dan Brulé
“A TRIP THROUGH THE LINKLATER PROGRESSION” με την Judith Shahn
“YOGABODY ® Breathing Coach Certification” με τον Lucas Rockwood

2019
« Professeur de chant et de technique vocale – Chant Voix & Corps » Πιστοποιημένη εκπαίδευση με την Emmanuelle Trinquesse.
« Techniques manuelles pour le chant » με τον Jean-Blaise Roch
« De l’oreille à la voix » με τον Daïnouri Choque

2018
« Circle Songs » με τον Gaël Aubrit
« Technique du Chanteur Moderne (TCM) » με τον Allan Wright
“Training pro – Songs of the world” με τους Anna Andreotti, Marianne Feder, Craig Shaffer, Gulay Hacer Toruk / Ως μέρος του ” Training pro ” της Φιλαρμονικής του Παρισιού.
« De l’oreille à la voix » με τον Daïnouri Choque
«Polyphonic songs of Africa & Ethno-Urban» με την Anita Daulne
“Sound resonance” με τον Iégor Reznikoff
“Rhythms & Melodies” με τον Frédéric Peñas

2017
« Circle song & Improvisation vocale » με τον D.Eskenazy
«Indian Classical Song» με την Parveen Sabrina Khan
“Jazz Singing and Free Improvisation” με την Jay Clayton
“Lyrical singing and the Alexander method” με τους M. De Aranjo, P. Boulay και M. de Aranjo

2016
“Overtone singing” με την Anna-Maria Hefele
«The voice is the muscle of the soul» με τον Ulrik Barfod του «Roy Hart Theatre»

2015
«Πολυφωνικά Τραγούδια της Ηπείρου» με την Ξανθούλα Δακοβάνου

2014-2015
Μογγολικό – λαρυγγικό τραγούδι “Khöömei” με τον Johanni Curtet

2014
«Human Voice» με τον Σπύρο Σακκά

2013-2015
«Φωνητικός αυτοσχεδιασμός και τραγούδια του κόσμου» με την Claire Bossé
φωνή & τραγούδι
• Cours individuels d’expression, de technique vocale et de chant diphonique.
• Cours et stages vocaux à l’école de musique “Fabrique musicale Angevine”
• Séances d’expression vocale et chants du monde pour le CCAS (Centre Communal d’Action Sociale) de la ville d’Angers.
• Séances d’expression vocale au sein d’un SESSAD (Service d’Éducation Spécialisée et de Soins à Domicile) à Angers.
• Ateliers collectifs de chant diphonique au sein de l’Université Populaire Albert Jacquard.
• Cours hebdomadaires de jeux vocaux & chants du monde pour une école primaire dans le cadre des T.A.P. de la mairie d’Angers.
• Ateliers collectifs des chants du monde dans deux maisons de quartier à Angers.
• Ateliers d’improvisation vocale et des circle songs dans un cadre associatif.
• Stages de chant diphonique, d’expression & de technique vocale en France et en Grèce.
Ευεξία μέσα από ήχους • Séances collectives de méditation sonore au sein de l’Université Populaire Albert Jacquard et autres associations.
• Ateliers de chant méditatif dans un cadre associatif.
• Stages “Yoga & Voix” en France et en Grèce.
Co-création de spectacle

• « Musicontes d’ici et d’ailleurs ». Εμπνευσμένη από την ποιητική διαδρομή που χάραξαν οι μεγάλοι παραμυθάδες όλου του κόσμου… είναι μια παράσταση όπου η αφήγηση παραδοσιακών ιστοριών πλέκεται με τα τραγούδια του κόσμου, τους ρυθμούς και τα μουσικά τους χρώματα.
Το πάθος μου για τη μουσική με οδήγησε να μελετήσω όργανα και πολυπολιτισμικούς ήχους (πιάνο, βιολί, φλογέρα, ντιτζεριντού, κιθάρα, περσικό ney, άρπα στόματος, ούτι…). Η περιέργειά μου ήταν πάντα η κινητήρια δύναμη για εξερεύνηση και πλούσιους πειραματισμούς, οδηγώντας με σε ασυνήθιστα και εμπνευσμένα τοπία.
2018
«Μουσικοθεραπεία: θεωρία, πρακτικές εφαρμογές και εμπειρίες». Πιστοποιημένη εκπαίδευση από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

2017
Certifié en massage sonore « Peter Hess » (degré 1) par l’Académie Peter Hess d’Athènes.

2016
Formé au « Musicodrame Analytique », une méthode de thérapie analytique à médiation artistique qui combine la musicothérapie active et réceptive, par Xanthoula Dacovanou.

Ατομικά μαθήματα φωνητικής και ορθοφωνίας:

Ατομικά μαθήματα υπερτονικού τραγουδιού - overtone singing:

Ιδιαίτερα μαθήματα online Le Bilan Vocal:

Shopping Cart
Scroll to Top